Het boek van Barbara Hand Clow ‘Alchemy of Nine Dimensions’ blijft intrigeren. Het laat ons doorzien hoe de rijkdom in de 4 e dimensie is gebruikt om de mensheid onder controle te krijgen. Barbara benoemt expliciet de krachten die volgens het aloude recept van ‘verdeel en heers’ de macht naar zich toetrekken. Het maakt deze krachten niet uit welk uiterste je kiest, als er maar onenigheid is. Zo worden mensen tegen elkaar opgezet en uitgespeeld om te verhinderen dat we als mensheid als geheel en in verbondenheid de 3 e dimensie weer in eigendom hebben als ‘ons terrein’. Het onderscheid tussen goed en kwaad, wat in de godsdiensten is voorgespiegeld als ‘zondeval’, is dan weer de rijkdom van polariteiten, zonder verstrikt te raken in de uitersten van dualiteit. Het pleidooi van Barbara is om de dualiteiten weer te kunnen zien als polariteiten, en balans te zoeken. Het wordt steeds meer zichtbaar hoe de astrale wereld van de 4e dimensie duizenden jaren lang als een verstikkende en dreigende hemel boven onze hoofden is uitgestrooid, waardoor het zicht op de andere dimensies verdween in een versluierd bewustzijn. Barbara is eenvoudig in haar conclusie: daar trappen we dus niet meer in! En vervolgens geeft zij die doorkijk, naar beneden de aarde in, naar de 1 e en 2 e dimensie en vervolgens naar boven, naar de 4 e tot en met 9 e dimensie. Je kunt van mening verschillen over het aantal dimensies en ik zie op internet wel verschillende beschrijvingen van de dimensies, maar de kern van het verhaal staat overeind: De mens neemt als individu en als soort haar rol ‘as the sacred keepers of the third dimension’ in het geheel weer in eigendom met een open zicht op een breed scala van bewustzijnsniveaus in andere dimensies. En de vrouwelijke energie / de vrouwen gaan nu voorop, de sluiers opgelicht……. (uit het boek Herfsttintels) 6. Na vele duizend jaren ……. na vele duizend jaren zijn wij teruggekeerd stapvoets door de tijden zijn wij ongedeerd de kennis die wij dragen, de kracht die geneest uit oeroude bronnen, het is nooit weggeweest wij zijn de priesteressen, de slang in het paradijs vereerd als de godinnen, verbrand in hekserij Maria is herboren, en Anne Frank bevrijd de amazones voeren hun magische strijd haar namen zijn verloren, gebroken is haar macht vergeten in de boeken, en woord voor woord verkracht haar geest ondergedoken, haar lichaam werd verkocht maar jij kan haar nog vinden, die heil bij haar zocht het lied krijgt langzaam woorden, de sluiers opgelicht toevallige herinnering aan ons ware gezicht de maskers weggegleden, het licht aangedaan zo tevreden, dat we samen kunnen gaan ………………………………. Foto: hoe het licht van de eclips op 12 augustus j.l. mijn huiskamer binnen kwam.

Mijn oude buurvrouw is overleden. We hebben 33 jaar naast elkaar gewoond en lief en leed gedeeld. In 2020 verhuisde zij naar een verpleeghuis, en ieder die haar lief was verdween langzaam in haar dementie. Afgelopen week hebben we haar begraven. Zij werd 94 jaar. En nu moet ik steeds huilen. Gewoon, schijnbaar om niets. Samen met een andere buurvrouw hebben we na de dood van haar man in 2013 heel vanzelfsprekend ge-mantelzorgd: eten koken, voor het slapen gaan een kopje thee, helpen met douchen, krullen in het haar zetten, samen naar arts of gemeentehuis, zorgmap en financiën bijhouden, boodschappen doen, er 24 uur per dag zijn, samen met familie en professionele hulpverlening…. mantelzorg is een vak apart. En dat alles naast een betaalde baan en eigen familie-perikelen. Ik was moe toen ik met pensioen ging, maar ook voldaan: het was volbracht. Mijn andere buurvrouw en ik zeggen het vaak: we hebben het goed gedaan. Er is met het overlijden van mijn buurvrouw opnieuw een hoofdstuk afgesloten. Zo zijn er meer gebeurtenissen geweest. Ik zie het voor me als het Doppler-effect. Je voelt en hoort het aankomen, aanzwellen en als het voorbij gaat verandert voorgoed de toon, de sfeer, de kleur…. Dat fenomeen doet zich ook voor in het groot, maatschappelijk en wereldwijd. En vaak zien we het pas achteraf. Het speelde sterk in het jaar 2012. De Mayakalender gaf aanleiding om stil te staan bij een einde en een nieuw begin. En het leek allemaal ‘niets’. Zoals ik ook liet zien in de voorstelling van 2010 ‘Toen was er tijd over’ (zie het vorige blog), waarin ik afdaalde in een lichaamscel tot op energieniveau en weer tevoorschijn kwam in een wereld die precies hetzelfde leek. Maar er was wel degelijk een ‘shift’ in bewustzijn, een Apocalyps in de letterlijke betekenis van het woord: een versluierde waarheid zichtbaar…. (zoals in een lied) de sluiers opgelicht. Barbara Hand Clow herkent dit als de negende dimensie van bewustzijn. En zoals altijd gaat het leven ‘gewoon’ door. Maar als je goed kijkt is de toon, de sfeer, de kleur voorgoed veranderd. Leonie Breebaart schrijft in haar column in dagblad Trouw over de milieuactiviste Rebecca Solnit. Zij schreef een boek ‘Het begin volgt op het einde’. Zij ziet hoe de monsterlijke felheid tegen ‘woke’ juist bewijst hoe de wereld progressiever wordt: ‘monsters ontstaan vaak uit gehechtheid aan de stervende orde en er wordt geweld gebruikt om te voorkomen dat de nieuwe wereld tot leven wordt gewekt….’ We moeten met ons bewustzijn uitzoomen om te kunnen zien hoeveel er veranderd is, en Solnit geeft daar voorbeelden van in haar boek. Leonie besluit: ‘ik denk dat we dit vaker zo moeten begrijpen. Juist dat Solnit gelijk heeft. Het felle verzet tegen politieke correctheid en woke-gedoe laat zien dat dit gedoe wel degelijk succesvol is, volgens tegenstanders juist veel te succesvol.’ En dat allemaal naar aanleiding van het overlijden van mijn oude buurvrouw.

Het intrigeert me hoe ik met mijn aandacht kan zijn op een plek waar tegelijkertijd ‘alles is geweten’ én ik ‘niet-weet’. Mijn verstand protesteert niet. Het voelt volkomen vertrouwd om ‘daar’ te zijn. Het raakt aan een wetenschap, eerder ‘innerlijk weten’, van heel lang geleden. Het boek ‘Alchemy of nine dimensions’ (2024) van Barbara Hand Clow weerspiegelt heel goed wat ik door de jaren heen zelf heb ontdekt en ervaren. Maar binnen de huidige kring van mensen om mij heen voelt het -op een enkeling na- ook heel erg ‘alleen’. Daarom is er ook aarzeling. Vooral bij Barbara’s introductie (editie van 2024) zie ik veel opgetrokken wenkbrauwen. Toch zijn mensen rond 2010 naar me toe gekomen en bij me gebleven in de muziekvoorstelling ‘Toen was er tijd over’. Als ik de beschrijving van Barbara volg, ben ik toen in mijn teksten in alle 9 dimensies op avontuur geweest. Zoals een vriendin onlangs tegen me zei: ik kan het niet altijd volgen wat je zegt en schrijft, maar ik herken wel de plek waar je ‘zit’; het voelt vertrouwd. Het is geen toeval dat het boek nu op mijn pad komt. De eerdere edities uit 2004 en 2010 heb ik niet gelezen. Deze editie met juist deze introductie ‘klikt’ precies op tijd bij me naar binnen. Het is helemaal synchroon met de (lied)teksten die ik vanaf 2009 heb geschreven. Het ziet er naar uit dat we vanaf 2010 ‘samen’ zijn opgelopen. Barbara: ‘this is very much like our students finally breaking out of 4D as their hearts start opening in 5D….’ Ik heb ook de ‘sprong’ gevoeld van 4D naar hogere dimensies als een diep verlangen en een vurige passie, en het eindigde destijds aan de voet van een kristallen zee. Ik heb dat verwoord in het boekje ‘Aerlim’: Het begint altijd met een diep verlangen. Elk woord en elke muzieknoot lijkt dit verlangen tekort te doen of dreigt het te vernietigen. En dan op een dag lukt het om een tekst en een melodie te maken die rust en vrede brengt. Voor even, want het verlangen komt weer terug, nog heviger. Het is zoet en bitter tegelijk, beiden op zoek naar bevrijding. In dit verlangen kristalliseren titels en zinnen, als boodschappers, uit een wereld waar het totale verhaal al lang bestaat. Ik hoef alleen maar te luisteren. Ergens in het jaar 2005 ben ik gaan luisteren. En ik weet nog niet waarom dat deze keer zo nieuw was, zo overweldigend liefdevol, alsof iemand het licht aan deed. Ik hoefde alleen maar te luisteren naar een zee van overvloed, intens dankbaar voor ieders aanwezigheid in licht en liefde, Nelly, oktober 2010. Het boek van Barbara gaat over het brede spectrum van menselijk bewustzijn, gedurende een periode van tenminste 50.000 jaar. We zien hoe archeologische vondsten dit bevestigen, en hoe de Aarde actief deel uitmaakt van een Galactisch verhaal. Ik merk dat ik deze ‘omvang’ begrijp. Niets in mij protesteert. Ik wil alleen maar meer, meer…. En ik kijk nu met andere ogen naar het lied ‘It’s all in-formation’ (2010). Wat een mooi lied! Alles zit er in. Er was ruimte om het te ‘ontvangen’. Met de koptelefoon op luister ik naar de originele opname en geniet met volle teugen. Come and dance with me through the spirals step ahead in awareness and fall deep in love. Only in the middle, only in the middle we’ll pick up the on-going sound. Tracing the story, the word to begin, unchallenged in true meaning. Life has been answered and the question was mine, just risen from nowhere like a clear memory. Moving the lines, carrying the fields, balancing beyond all figures, creating the symbols, to fold and behold, embracing tenderly a whole new world. It’s all in-formation, it’s never too much, It never will end, ‘cause I will be in touch. It’s breaking loose, it can’t be stopped. We really did choose, it’s already dropped. It’s all in-formation, it all make sense. The puzzle will never fall to pieces again. The face of the earth is an open book, past, present and future, just have a good look. Must keep on dancing, must keep on the move. My body’s a freeway, to phrase my own groove. Numbers clicked in place, portals in time due, beacons on pathways, so old, yet so new. It’s all in-formation, it’s never too much. It never will end, ‘cause I will be in touch. This over-soul light, it’s all coming down. It really feels good, it’s from my home-town. It’s all in-formation, it all make sense. The puzzle will never fall to pieces again. In search of a pathway to flow free, flooding into matter, well it matters to me. Must turn it inside out, reverse it in time, just keep it alive in all its prime. It’s all in-formation like a smile coming through, so soft and easy, between me and you…… ---------------------------------------- (in de voorstelling ‘Toen was er tijd over’, op muziek van Cusco, White buffalo) ‘Ergens, in een land, niet ver hier vandaan gaat de zon op. Een groot licht uit het niets, nog glanzend van de kleuren waaruit zij is ontstaan. Een eerste geluid, een geur, een glimlach, een herinnering aan een eerste dag aan zee, vol gedachten, kristalhelder, een eerste stap aan land. Hoe ben ik hier terecht gekomen? En iemand zegt: Je kunt op meerdere plekken tegelijk zijn. Misschien zit je nu thuis in een gemakkelijke stoel een boek te lezen, én ben je hier met je voeten aan een kabbelende zee van kristallen. En iemand zegt: het is niet moeilijk. Het kan allemaal met één woord. Eén enkel woord is genoeg. Het is het woord waarmee we elkaar groeten. En ik zag het woord overal om mij heen. Ik pakte het uit de ruimte en nam het mee mijn lichaam in. Ik groette mijn lichaam met dit woord. En ik liet al dit HALLO door mijn lichaam omhoog bewegen op een speelse manier, groot, klein, door mijn benen, bekken, buik, organen, hart. Overal een warm HALLO. Ik liet het echoën in mijn schouders, armen, handen, nek, hoofd, gedachten. HALLO aan alles wat er is. En het woord bleef hangen op een plek achter mijn hart, waar het zachtjes heen en weer bewoog. De plek waar het gemakkelijk is om onvoorwaardelijk van mezelf en anderen te houden. De stem stopt even om te kijken of ik nog wel luister. Ik schud mezelf wakker en iemand zegt: Gebruik nu echt je verbeeldingskracht en stel je voor. Je neemt het woord mee in één van je lichaamscellen. Ik aarzel niet. Ik kruip met mijn aandacht steeds dieper in één lichaamscel en neem het woord mee. Steeds dieper, steeds kleiner, ik zie de celkern, de atomen, de kleinste deeltjes. Des te dieper ik ga, des te meer beweging komt er. Ik voel de trillingen in de kern van de cel. Ik tril gemakkelijk mee en ik voel de doorgang van vaste materie naar energie. Ik ben nu door de poort gegaan en ik kijk rond in een open ruimte. En iemand zegt: Besef dat deze ruimte helemaal van jou is. Je bent door de poort van je eigen lichaamscel gegaan. Deze ruimte ziet er net zo uit als het universum dat je kent, als je omhoog kijkt vanaf de aarde. Met sterren, zonnen, planeten, manen. Reis door deze ruimte. Begroet het als een plek waar je kunt thuiskomen. En ik laat me meevoeren. Het woord reist als een licht voor mij uit en in dit licht zie ik in de verte een glinstering. Het is als een horizon die dichter bij komt. Het is een golvende zee van kristallen en ik sta aan de rand van deze zee en de kristallen raken zachtjes mijn voeten aan. Ik zie ontelbaar veel mensen om mij heen. Samen zijn we aan de voet van de kristallen zee, en laten ons begroeten. Samen luisteren we naar dit verhaal.’ --------------------------------------

Het mooiste moment in de zomer: de tent opzetten en dan met een glas wijn voor de tent genieten van alles om me heen. Al het werk is gedaan. Ik kampeer al jaren niet meer en ook de behoefte aan alcohol is zoetjesaan verdampt. Maar ik heb die herinnering, compleet met geur, smaak, gevoel…. en zoveel meer! Het haakt aan bij een breder helder weten: ‘al het werk is gedaan’. Het was ooit het begin van AERLIM en de voorstelling ‘Toen was er tijd over’ rond 2008. Nu, in deze tijd ervaar ik diezelfde inspiratie, alsof de ‘opening’ een reisje rond het universum heeft gemaakt en nu bij mij terugkomt en even HALLO zegt, zoals in de dialoog met AERLIM. Alles wat er nu in de wereld gebeurt aan ‘zwaarte’ voelt als herhaling. En in essentie ben ik minder geïnteresseerd in herhaling. In essentie zit ik voor mijn tentje met een glas wijn te kijken naar wat er zich allemaal ontvouwt. Het is een waar spektakel! En het laat me niet onaangeroerd. Wat een verdriet ook…. het raakt me diep. Tegelijkertijd doet het niets af aan het heldere weten: ‘al het werk is gedaan’. En ik schreef eerder: het heeft te maken met ‘stil staan’ eerder dan met ‘stilstand’…. met ‘stil zijn’ eerder dan met ‘stil zitten’. In dat heldere weten zit ook het besef dat niet alles is ‘dichtgetimmerd’. Leonard Cohen schreef: ‘there is a crack in everything, that’s where the light gets in’. En je mag erop vertrouwen dat dit zo is. Steve Rother (espavo.org) benadrukt het belang van een balans tussen mannelijke en vrouwelijke energie / kwaliteiten. Niet zozeer tussen mannen en vrouwen, maar vooral in onszelf. Hij geeft stem aan Lilith, de eerste vrouw van Adam, die zich niet wenst te laten domineren. Zij wil gelijkwaardigheid. Haar naam was eerst Miriam, wat later is ‘gedemoniseerd’ in Lilith. Ik ken mensen die dit een non-thema vinden, totaal niet relevant. Het speelt niet in hun leven. Maar ook niet in de huidige wereld? (meditatie, geïnspireerd door het medicijnwiel, zoals beschreven in het boek van Marie-Lu Lörler, Praktische natuurmagie) In de Geest van het Zuiden, in onschuld en vertrouwen als water het kleine meisje in mij hallo klein meisje In de Geest van het Noorden, in wijsheid en kracht, op de top van een berg, de vrouw in mij hallo vrouw In de Geest van het Westen, in de heilige droom, dood en wedergeboorte in een bos de man in mij hallo man In de Geest van het Oosten, in de verlichting op de vlakte met de opgaande Zon de kleine jongen in mij hallo kleine jongen Dat jullie in mij met elkaar verbonden mogen zijn, Dat jullie mijn schilden mogen zijn. Hallo Kracht, Hallo Kwetsbaarheid Hallo Harmonie in kracht en kwetsbaarheid Dat jullie mogen zijn als een rivier in mij en dat ik de rivier mag zijn.

‘Jezus zegt dat hij hier van ons verwacht, dat wij zijn als kaarsjes, brandend in de nacht ….’ Soms blijft er een liedje van vroeger door mijn hoofd pingelen, met een kern van waarheid, maar ook met een loodzwaar randje. Er wordt nogal wat verwacht in het derde couplet: ‘Jezus zegt ons ook dat ’t zo donker is, overal op aarde zond’ en droefenis. Laat ons dan in ’t duister held’re lichtjes zijn, jij in jouw klein hoekje en ik in ’t mijn.’ En dan zitten we ook nog in een klein hoekje (gedrukt?). Het onheilspellende was er al in het tweede couplet: ‘Jezus zegt dat hij ieders kaarsje ziet, of het helder licht geeft of ook bijna niet. Hij ziet uit de hemel of wij lichtjes zijn, jij in jouw klein hoekje en ik in ’t mijn.’ Er is ongetwijfeld een welgemeende uitnodiging om ‘licht’ te zijn, maar (pas op!) het wordt gezien als dat niet zo is. Er wordt geoordeeld. Wat moet je daarmee als kind? Wat zegt het me als volwassene in deze tijd? Zo’n liedje uit je jeugd leg je niet zomaar naast je neer, vooral niet in een wereld vol droefenis. Eind jaren negentig ben ik ingewijd in de INCA-traditie. De Inca mystiek, ofwel ‘het Andespad’, kent geen goed of kwaad, geen positieve of negatieve energie. Het oordeel ontbreekt. Er is alleen lichte (“sami”) en zware (“hoocha”) energie. Zwaarte –dat eigen is aan het leven op aarde- is in voortdurende transformatie naar lichtheid en ons lichaam fungeert als recyclingperron. Men noemt dat de kunst van AYNI. Dit is wat Moeder Aarde continu doet. Ik zag het toentertijd als mijn missie om zo’n recyclingperron te zijn. Ik werkte als ambtenaar en er waren in het stadhuis genoeg plekken en gangen die zwaar aanvoelden. Gefocust op mijn spirituele maag (‘cosqo’) zette ik al lopend de recycling-stroom ‘aan’. Elizabeth Jenkins schrijft hierover in haar boek ‘De terugkeer van de Inca’. Ik weet niet hoeveel verschil ik heb gemaakt, maar het deed me goed om in de voetsporen van een eeuwenoude traditie ‘iets’ te kunnen doen. ‘Jezus zegt dat hij hier van ons verwacht, dat wij zijn als kaarsjes, brandend in de nacht ….’ Hoe ingewikkeld is het? In de Nag Hammadi geschriften is te lezen dat Jezus ook zegt: ‘HET komt niet door het te verwachten zij zullen niet zeggen: Zie hier of Zie daar. Maar het Koninkrijk van de Vader is uitgespreid over de aarde en de mensen zien het niet.’ Dit is voor mij veel minder zwaar. De lichtheid is er gewoon, in en om ons heen, van nature. We moeten alleen onze ogen ervoor opendoen. We hoeven geen kaarsje te wórden. Als kaarsje kun je opbranden, en dat opgebrande gevoel hoor ik van veel mensen. We duwen en trekken te veel, gaan over onze grenzen heen, willen voldoen aan verwachtingen, voelen ons in de hoek gezet, klemgereden, zijn uitgedoofd, en vervolgens schamen we ons als het zichtbaar is voor iedereen, inclusief Jezus. Het schuldgevoel is zwaar. We kunnen ook vlamvatten en helemaal de andere kant op gaan, richting de zwaarte van oorlog en geweld. We staan dan in vuur en vlam om een overtuiging, die we heilig verklaren. Wat gebeurt er als we in deze tijd eenvoudig onze ogen opendoen en ons -van nature eigen- licht laten schijnen? In plaats van angst, oordeel en schuldgevoel: dankbaarheid om wat we in wezen zijn, een bron van licht. Zoals in de Esseense zegen: Moge het licht jou omstralen en ín je stralen en je vervolmaken tot het kind van het licht dat je was, bent en altijd zult zijn Ik lees dagblad TROUW. In de krant van vrijdag 6 maart staat een voor mij opmerkelijk artikel van Cees van der Laan over de inzichten van de Duitse politicoloog Herfried Munkler, met als titel-zin: ‘De wereldorde trilt op haar grondvesten. Daarom pleit de Duitse politicoloog Herfried Münkler voor een nieuwe geopolitiek, gedragen door vijf grootmachten.’ In de online versie van dit artikel staat direct onder deze titel een foto van de Aarde met op de achtergrond de maan, genomen vanuit een satelliet in de ruimte. Ik weet nog hoe de eerste foto’s van de Aarde, genomen vanuit de ruimte en vanaf de maan mij mateloos fascineerden. Ik was 17 jaar. Het bracht een kanteling in ons bewustzijn, een nieuwe positie om naar de realiteit te kijken. Het is niet voor niets dat deze foto boven dit artikel staat. Het nodigt uit om het geheel te overzien en de ogen te openen voor de huidige wereldorde. Het gaat over macht en Herfried ontkent dat niet. Hij omarmt dit gegeven en zoekt naar de balans: ‘… uit de geschiedenis blijkt dat met vijf grootmachten een relatieve stabiliteit wordt bereikt… in de praktijk heeft ieder een eigen invloedssfeer…. Dit betekent niet dat het beter zal worden in de wereld, je kunt vooral zeggen dat het de minst slechte situatie is.’ Het artikel laat de angel in het verhaal zien: ‘… zonder bindende kracht is het internationaal recht tandeloos. Het geldende principe is nu “macht maakt recht”…. Dat is nu helaas de realiteit.’ Ik ken mensen die meteen misselijk worden bij het woord macht. Dat is jammer, want er is ook een andere manier om er naar te kijken. Aan het begin van het jaar schreef ik daar al over. Ik herhaal het hier weer. Laten we weer vanuit die satelliet kijken, zoals in oeroude tradities: (uit het boek De vlucht van de zevende maan, Lynn Andrews) “We zijn net als die berg…. de reikwijdte van haar macht en haar schoonheid wordt aan het oog onttrokken; aan de bovenkant verliest ze zich in een droom. Voordat we tot onze aardse levensloop geboren worden, wachten we op een grote zegening: onze kans om op aarde te worden geboren. We weten dat we hier komen om verlicht te worden. Op het moment dat we geboren worden, begint de droom. Net als de wolk die de bergtop verbergt, vertroebelt de droom ons ware zien. We moeten een krachtige wind doen opsteken om de wolken te verdrijven. Dan kunnen we het totaal van ons zijn zien, werkelijk zien – de stille berg die we zijn. Dat is het waar het in het leven om gaat: het ontwaken uit de droom. We zijn hier gekomen om verlicht te worden, maar dat is nu juist waar we het meest bang voor zijn….” “Zoals ik het zie, is persoonlijke macht het begrijpen van de geest van de magische energie die door alle wezens heen stroomt. Een medicijnman of –vrouw kan die macht omzetten in genezende en transformerende krachten om zichzelf en anderen daarmee te helpen…..” “Macht is sterkte en het vermogen om jezelf te zien door je eigen ogen en niet door die van anderen. Het is het vermogen om een cirkel van magische kracht om je eigen voeten heen te trekken en niet de magische kracht van iemand anders cirkel te pakken. Ware macht is liefde….” Bovenstaande is een krachtige uitnodiging om onze ogen te openen en zonder oordeel (maar niet gevoelloos!), te kijken naar de werkelijkheid. De bindende kracht is hier ‘Liefde’. Het is goed om daartoe even in de ruimte te zijn en ruimte te geven aan het hele spectrum van uitzichten, en te beseffen dat geen enkel mens machteloos is. Nelleke Noordervliet schrijft er helder over: ‘… de macht van de sterkste geldt nu, onomwonden. De macht wortelt niet in rede en niet in moraal …. De macht wordt achteloos op mij uitgeoefend …’ Zij schrijft ook dat zij (dichtbij huis) als lid van een gemeenteraad het genoegen gesmaakt heeft een bres te slaan in die gezapige macht (tevens oproep om te gaan stemmen). ‘Jezus zegt dat hij hier van ons verwacht, dat wij zijn als kaarsjes, brandend in de nacht …..’ Muzikaal gezien is het een ijzersterk liedje. (foto: Quan Yin, de godin van oneindige genade en troost) 

Het kleine kwetsbare kind uit de jaren 50 golft soms (steeds vaker) opeens bij me naar binnen. Het is als een aai door mijn hele lijf, een intens gevoel van geborgenheid, zo veilig en tevreden. Ik was als kind vaak ziek. Dan maakte mijn moeder op twee stoelen voor het raam een geïmproviseerd bedje, met krakend schone witte lakens; zo heb ik als 7-jarige onder meer de ziekte van Pfeiffer doorstaan. Mijn moeder vormde het stille decor met haar steevaste ritme van de 3 R’en, waaraan ik later mijn eigen draai gaf in mijn werk als loopbaanadviseur ( zie hieronder ). Misschien juist nu, nu de kwetsbaarheid als reguliere factor in mijn leven terugkeert vanwege geleefde jaren… Juist nu wat vaker de radio aan, en minder de TV… dat geeft ruimte voor de innerlijke beelden, foto’s in mijn hoofd… maar nog meer dan dat: de ervaring zit opgeslagen in mijn cellen en herleeft zich. We leven in een tijd die alle aanleiding geeft tot eindtijd-gevoelens van onmacht en onzekerheid. En dan wandelt opeens dat kleine meisje binnen. ‘Hallo’ zeg ik dan en laat alles waar ik op dat moment mee bezig ben, los. Het wordt stil in de kamer. Zij heeft de geur van kruidenthee, zij brengt het zomer ochtendlicht en de middagschemering van de winterdagen. We luisteren samen naar een hoorspel en de arbeidsvitaminen op de radio. In 2016 bedacht ik in de opleiding voor bezielingscoach dat het in het leven vaak gaat over drie R’en: Ruimte, Richting en Ritme. In Ruimte zit stilte en ‘geweten’ om te herinneren dat we in essentie heel zijn en ‘al het werk is gedaan’….er is speelruimte. In Richting zit intuïtie en tegelijkertijd redeneren met ons volle verstand. In Ritme zit gevoel voor timing, humor en geluid, zoals muziek en taal waarmee we elkaar kunnen bereiken en raken. En om dit kracht bij te zetten, zijn er symbolen. De volgende symbolen spreken mij aan en helpen mij ‘de spirit er in te houden’: · De veer van Maät, als symbool voor de lichtheid en rechtvaardigheid; · De kruik, als symbool van de moederschoot, schepping en geboorte; · De trommel, als symbool van ritme en innerlijke timing; · De regenboogobsidiaan geeft bescherming bij het inzien en transformeren van blokkades; · De rietpluim, als symbool voor de verbinding tussen aarde en kosmos. · Het houten bankje, als symbool van tevredenheid, vanzelfsprekendheid en ontmoeting. · De vlinder gaat voorop op mijn pad van innerlijke transformatie. · Vuur, Lucht, Water en Aarde brengen mij gezamenlijk in mijn ‘element’. · De wind geeft mij met al haar richtingen zicht op de Oerreligie en onze sjamanen-erfenis.

‘Er ís een schat aan wijsheid, van zelf sprekend waar, voorbij de grens van ons verstand; boven ons verstand is het zonneklaar, boven ons verstand.’ (Uit het lied: Zo licht als de veer van Ma´at) Een artikel in dagblad Trouw raakte me, als een goed begin van het nieuwe jaar. Het was een interview met Abel van Gijlswijk. Wouter Hanegraaff geeft een bevestigende toelichting: ‘Achter ons moderne idee van ratio ligt een veel dieper verhaal…. het zijn Griekse concepten, waarin het niet slechts gaat over logische stellingen…Plato en de Hermetici gebruikten het concept NOUS, dat zo volkomen uit ons moderne denken is verdwenen dat we er zelfs geen vertaling voor hebben…. we behelpen ons dan maar met termen als “geest” of “intellect”, maar die sturen ons juist in de verkeerde richting. NOUS betekende ons menselijke vermogen tot diepere kennis… van hoe de wereld werkelijk is. Als je gebruik maakt van NOUS, dan was je niet alleen maar aan het nadenken. Er ging je letterlijk een licht op zodat je kon zien wat voorheen in duister was gehuld… En precies zoals Abel zegt: dat licht brandde niet in het brein, maar in het hart.’ Heerlijk, om te lezen over mensen die dit zo goed verwoorden. Iets om naar te verwijzen in een tijd, waarin we toch sterk de neiging hebben elkaar en de wereld om ons heen plat te redeneren. Tijdens de kerstdagen zingen we: ‘Daar is uit ’s werelds duist’re wolken een licht der lichten opgegaan….’ Dat is mooi, maar nog wel buíten ons en vóór ons. In deze tijd mag het ín ons….. er mag ons een licht opgaan… buiten ons brein om… dus: Wat krom is, krom laten… wat kwetsbaar is, omarmen…. een glimlach in alle bizarre verschillen en tegenstellingen… met elkaar delen waar we als mens per definitie tekort komen… ervaren hoe mild en teder we in wezen zijn, en dat beschermen met ware liefdevolle macht… Als we zo de ratio wat minder aan het werk laten, geven we misschien het ‘licht’ in ons een kans om op te gaan. Dit sluit aan op de oeroude kennis van het medicijnwiel en de inzichten over ‘macht’, zoals verwoord door Agnes fluitende Wapiti (in het boek De vlucht van de zevende maan, Lynn Andrews). “We zijn net als die berg…. de reikwijdte van haar macht en haar schoonheid wordt aan het oog onttrokken; aan de bovenkant verliest ze zich in een droom. Voordat we tot onze aardse levensloop geboren worden, wachten we op een grote zegening: onze kans om op aarde te worden geboren. We weten dat we hier komen om verlicht te worden. Op het moment dat we geboren worden, begint de droom. Net als de wolk die de bergtop verbergt, vertroebelt de droom ons ware zien. We moeten een krachtige wind doen opsteken om de wolken te verdrijven. Dan kunnen we het totaal van ons zijn zien, werkelijk zien – de stille berg die we zijn. Dat is het waar het in het leven om gaat: het ontwaken uit de droom. We zijn hier gekomen om verlicht te worden, maar dat is nu juist waar we het meest bang voor zijn….” “Zoals ik het zie, is persoonlijke macht het begrijpen van de geest van de magische energie die door alle wezens heen stroomt. Een medicijnman of –vrouw kan die macht omzetten in genezende en transformerende krachten om zichzelf en anderen daarmee te helpen…..” “Macht is sterkte en het vermogen om jezelf te zien door je eigen ogen en niet door die van anderen. Het is het vermogen om een cirkel van magische kracht om je eigen voeten heen te trekken en niet de magische kracht van iemand anders cirkel te pakken. Ware macht is liefde….”

Een nieuwe tekstbundeling met de titel ‘Herfsttintels’ ligt bij de drukker. Het is een update van een eerdere bundeling. Ik wilde mijn werk nog één stap verder brengen naar een breder publiek, nu met een ISBN-nummer. En dat is gelukt via BoekXpress, een onderdeel van uitgeverij Boekscout. Het boek wordt dan uitgegeven in eigen beheer. Ik heb hiervoor gekozen, omdat ik een afwijkende opvatting heb over auteursrechten. In het colofon schrijf ik hierover het volgende: Aan de lezer: Er gelden geen auteursrechten. De teksten in dit boek kunnen vrij worden verspreid en geciteerd. Er is een vriendelijk verzoek om de bron te vermelden. Dank je wel voor het verspreiden van licht. Iedereen kan de teksten lezen op de website en op YouTube. Ook de bundeling van teksten is straks te zien in een pdf-bestand. Als je er een mooi boekje (hardcover) van wil, kan dat. Ik vraag hiervoor de kostprijs. Ik heb er ook duidelijk voor gekozen om deze bundeling los te zien van het boekje AERLIM (2010-2016). Alhoewel het in mijn hoofd (en hart) allemaal bij elkaar hoort, zijn het voor de buitenwereld twee aparte verhalen. De tekst van AERLIM staat ook integraal op de website voor degene die er in geïnteresseerd is. In de aanhef van het boek ‘Herfsttintels’ benoem ik mijn inspiratiebronnen, onder meer: ….. Ik ben een oktoberkind zoals in het lied van Liselore Gerritsen ‘Oktoberkind’: ‘…zal een herfstdag als een lentedag bezingen’. Het zijn de herfsttinten, de oogst en de overvloed, die mij doen tintelen. Het gaat over de innerlijke rondheid van leven, een voortdurend ‘begin in einde’ en ‘einde in begin’. Deze bundeling van teksten voelt als oogst in mijn leven. ….. En wellicht speelt ook het jaartal ‘2025’ mee, numerologisch een 9-jaar.  Dingen zijn voor nu afgerond, precies op de drempel van een 1-jaar, ‘2026’. Ik ben nog aan het mijmeren en pruttelen over wat dit nieuwe jaar gaat brengen. Het voelt als een overvloed aan mogelijkheden, dus ook veel ruimte om onze eigen keuzes te maken!

“Daar doen we het allemaal voor: om uiteindelijk een meesterlijke val te maken en vol gratie ons oneindig uit te strekken.” Ik weet niet meer precies hoe…. deze gedachte plopte in me op ergens in de voorbereiding van de voorstelling ‘Toen was er tijd over’ rond 2010, geïnspireerd door de innerlijke dialoog met Aerlim. Het klinkt nog steeds als bestaansrecht en ultieme reden van menselijk bewustzijn. We vallen door vele lagen illusie heen en rekken ons uit als uit een diepe slaap. In het besef dat het universum absoluut inclusief is, durven we het wel aan, die meesterlijke val. Waar we ook terecht komen, het is thuis. Ik vermoed dat het vallen nog wel nodig is, om ons bange brein te overtuigen en mee te krijgen; Toch nog een gevoel van HIER naar DAAR…. hoe irreëel ook in het licht van de eeuwigheid. Freek de Jonge vertelt in een conference het verhaal van een familie spinnen die huist in een stofzuigerzak. Op instructie van vader spin houdt iedereen zich stevig vast als de stofzuigerzak geleegd wordt. Op een keer redt één van de spinnetjes het niet. Hij moet wel loslaten. Na een vrije val komt hij terecht in de frisse open lucht, in het licht. Soms raadpleeg ik de medicijnkaarten van Jamie Sams en David Carson. Zij geven prachtige beschrijvingen van de kracht van 44 dieren, van Adelaar tot Kolibrie. Terwijl ik de stapel kaarten in mijn handen houd, stel ik me voor dat ik midden in de natuur ben en om mij heen alle dieren zich hebben verzameld. Dan vraag ik of één van de dieren mij wil vergezellen. Vervolgens vraag ik hoe vaak ik de kaarten moet schudden, zodat dit dier naar voren kan komen. En toen kwam SPIN: Spin, jij die webben van verrukking weeft, weef me een wereld vol vrede. Jij die in je web schepping draagt, die wacht tot je haar bestaansrecht geeft. In de beschrijving wordt verteld hoe de mensen voor het eerst in het web van Spin het alfabet zagen, en hoe daarmee meer mogelijkheden kwamen om kennis vast te leggen voor toekomstige generaties. Spin is het symbool voor de oneindige mogelijkheden van schepping en vertegenwoordigt de vrouwelijke energie van de scheppende kracht. Tegelijkertijd is er een waarschuwing om niet gevangen te raken in het web van de illusie. De boodschap van Spin is “dat je een oneindig wezen bent, dat je eeuwig de patronen zult weven van het leven en het in leven zijn. Verlies de uitgestrektheid van het eeuwige plan niet uit het oog”. Spin vertelt mij om naar de rand van het web te gaan en daar in stilte de kansen en mogelijkheden te zien: “Kijk met plezier naar de ideeën die in de universele taal van het web worden uitgedrukt”. "Zie hoe dromen worden geweven en werkelijkheid worden".